Gino Romijn (1881-1967) werd geboren in Livorno in een familie van de bescheiden economische omstandigheden, Dit belet niet dat hem cultiveren van zijn passie voor kunst. Reeds op jonge leeftijd begon hij bij te wonen School Guglielmo Micheli, net als veel van zijn tijdgenoten Toscaanse, waar hij was ongetwijfeld beïnvloed door de grote leraar inspireert Giovanni Fattori. Onder zijn klasgenoten waren er enkele, als Llewelyn Lloyd, die werd de leider van de interessante Postmacchiaioli, bestaat uit mensen die, hoewel bewegen in de richtingen autonome artistieke, altijd een nauwe relatie met de picturale traditie van Toscane.
Romiti debuteerde in Milaan in de Permanente 1891 en, voltooide zijn opleiding aan de studio in Micheli 1902, in 1903 deelgenomen aan de International Art Exhibition in Venetië, evenement waar hij meerdere keren terug in de daaropvolgende jaren.
In de volgende jaren onverminderd voortgezet zijn tentoonstellingen. Aan het begin van de twintigste eeuw, Gino Romijn, was een van de meest talentvolle kunstenaars die aan het wonen Koffie Bardi. Hij, evenals deelnemen aan het levendige artistieke fermenteren, concorse, in 1911, de decoratie van de ruimtes van de lokale, samen met andere kunstenaars en vrienden.
Zijn werk werd onderbroken in 1915 toen hij werd opgeroepen en verzonden naar Albanië. Gelegenheden om te exposeren in 1918 schilderijen en tekeningen gemaakt door de jaren heen, onderwerp van militaire en militair-gerelateerde ervaring, in een solo show in zijn galerie in Florence.
De carrière van de kunstenaar, De eerste fase van die leek uit de stilistische dictaten van Postmacchiaioli, draaide zich naar meer innovatieve wanneer in talen 1920, samen met andere kunstenaars van Livorno, richtte het Groep Labronico, uit hun ambt en die president was van de 1943 aan de 1967.
Uit 1922 exposeerde meerdere malen in Florence en Livorno met solo-artiesten, samen met andere interessante en gerelateerd aan de picturale traditie postmacchiaiolo Labronica. In 1931 ook deel aan de Internationale Tentoonstelling in Athene.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog nam zijn toevlucht in Montuolo, in de provincie Lucca, door 1942 aan de 1945 over.
Hij keerde terug naar Livorno filmen een intense artistieke productie en tentoonstelling, die hielpen om haar aanwezigheid op de markt te consolideren, waardoor het een van de kunstenaars boven Livorno in de collecties. In de loop der jaren bleef hij te exposeren, ook op de Biënnale van Venetië, Ook besteedt, bijzondere aandacht voor zijn activiteiten als voorzitter van Groep Labronico en is toegewijd aan het bevorderen van de kunst van Livorno, bijvoorbeeld door als een van de organisatoren van de Ronde Award van Livorno.
Hij stierf in Livorno 1967.
Gino Romijn, net als veel van zijn tijdgenoten Livorno, nam zijn eerste stappen in de traditie van de grote Toscaanse meesters, van Giovanni Fattori, tot en met de leiders van de beweging van postmacchiaiolo, met wie hij in contact gebleven in de vroege stadia van zijn carrière. De definities die aan hem worden impressionistische of pointillistische reageerde door te verklaren dat noch het een noch het andere, maar beide, diende hij als artistieke expressie van alle buigen functie van zijn wil te uiten en zijn innerlijk leven op het doek.
Door middel van een beroerte, die weerspiegelt ongetwijfeld de verschillende stromingen die de jonge en nieuwsgierige Romiti verscheen, Hij was in staat om landschappen te maken met uitgebreide atmosfeer, dankzij de mogelijkheid om kleurcombinaties nooit teveel of onaangename maken, maar altijd gekalibreerd, zelfs wanneer hij besluit gebruik te maken van de heldere degenen.
